I

Sadece bir kelime…

Sadece bir cümle… Başlamam için, gerisinin gelmesi için…

Ama bazen, yetmiyor… Hep bir sonraki sorun çıkartıyor, aşıldıkça büyüyor sorunlar…

Gerisi lazım… Devamı lazım… Cümlelerin sonundaki üç noktalar gereksinmelerimi anlatıyorlar…

…

II

Gerisi geldi… Sevinçliyim… Bir şeyler yapmanın sevinci bu, küçük bir başarının – küçük bir şeyin – sevinci bu…

Etrafa bakınıyorum, başkalarını arıyorum… Arkama dönüp baktığım anda görüyorum aradaki farkı: Oldukça fazla!

Ama korkuyorum, anlaşılmamaktan…


III

Nedenini bilmiyorum… Sorulara cevap veremiyorum…

Sanırım buldum: Sevincin fazlası beni yine oyaladı…

Arkama bakıyorum: Yeni başlayanlar… Son sürat bana yaklaşıyorlar!

Çevreme bakıyorum: Benim gibiler – ne eksik ne fazla – … Belki seçimleri böyle ya da ileriye ulaşamadılar, kısaca istem dışı böyleler…

İleriye bakıyorum: Görüyorum, oldukça fazlalar… Aradaki fark ise umutsuzluğa sürüklüyor beni… Sıradan olduğumu hissediyorum… Sığ düşünceliler bile sarıyor etrafımı boğuluyorum…

Bu böyle bitmemeliydi…