Kendini arındırmış, zincirlerini keşişliğiyle kırmış ya da bunun tam tersi bir çok olaydan ders çıkarmış kişilerin ulaştığı noktanın aynı olduğunu düşünürüm. Belki farklı şeyleri buldular ve deneyimlediler ama her iki tür de “nokta” koydu.
Hem bu keşiş ve bir çok şeyi pişerek öğrenmiş kişinin aşırı örnekler olması, kendilerinin de –artık öyle bir noktaya gelmişler ki– uç nokta sayılabilir olması hem de bu ikisi arasında kalan kişinin de hastalıklı olduğunu düşünürüm. Yani öyle bir şey ki bu, insanlık hastalık doğurmuştur başından beri, bunları nesilden nesile aktarmıştır. Her sonraki nesil hastalıkları belirli şekillerde deneyimleyerek bir sonraki nesline aktarmıştır. İnsanlık tarihi hastalığın tarihidir ve hiç bir zaman kayda değer bulmuyorum yaşamı, bu yüzden sonsuzluğa ulaşma hissi kaplıyor beni.