Bu yüksek mevkiiden aşağıya bakmak oldukça rahatsız edici ve zor. Şehrin merkezini gördüğüm bu yerde tanıdığım insanların nerede olduğunu tahmin etmeye çalışıyorum. Bu manzara sadece bana uzak olduğumu ve büyük bir yanlızlık yaşadığımı hatırlatıyor. Ben uzak ve yanlızım, belki doğam gereği kıvranmaktayım. Uzak ve yanlız olmanın eylemi bu olmalı.

Zaman kavramı:

Saat, olduğum anı geride bırakıyor. Hiçliğe kanca takmış gibi...