Yalnızlıktan tek başınalığa itildim. Bazen gözler öyle gördü beni ya da bazen gözler yoksaydı beni. Tek başınalık bir hastalık oldu sonradan, mutlu olmak bile mutsuz olmak için bir sebepti. Belimi uzun süre doğrultamadım, zor sıyrıldım. Fakat artık tercihim yalnızlık. Bu bilinçli bir tercih ve bu tek başınalık değil, çünkü artık gözlere fırsat vermez oldum. Sırtımı yaslamadım kimseye, kendimi aldım gidiyorum sadece. Bu bir kopuş gibi. Birlikte şiirler okuyacağımız bir kulübe üye değilim. Bir iktidar meselesinin içine hapsolmak da istemiyorum.
Yalnızlık bir tercih; tek başınalık ise gözlerin dayattığı, vicdana yüklediği bir sorumluluktur.